پروژه تحول نام گذاري كودكان در ميان 4 گروه قومي ايران (بلوچ، تركمن، كرد، عرب). doc

          نوع فایل: word قابل ویرایش 80 صفحه   مقدمه: «گفته شده است: موجودي كه در اعماق دريا زندگي مي‌كند، آخرين چيزي را كه كشف مي‌كند، آب است. او فقط زماني از وجود آب آگاه خواهد شد كه حادثه‌اي اتفاقي او را به سطح آب آورد و با هوا آشنا سازد… به طور كلي، توانايي شخص براي ديدن فرهنگ خويش، مستلزم داشتن اندكي واقع‌نگري است كه اگر نگوييم هيچ، ولي به ندرت وجود دارد» (رابرتسون، 1372، ص74). بدون شك اولين نماد فرهنگي كه با فردي پس از تولدش همراه مي‌شود و معمولاً تا پايان عمر نيز همراه اوست، نامي است كه پدر و مادر بر وي مي‌نهند و ديگران نيز او را بدين نام مي‌‌خوانند، شايد به دليل همين عمومي بودن و همراهي هميشگي است كه توجه به آن كمتر است. همچنين ممكن است به دليل ثبات بلند مدت آن، حساسيت‌ها را به خود جلب نكند. و تنها در مواقعي كه تغييراتي قابل توجه در آن ايجاد مي‌شود، توجه پژوهشگران را معطوف به خود نمايد. فقدان پژوهش‌هايي در زمينه نامگذاري كودكان نه تنها در ايران، بلكه در كشورهاي ديگر …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *