پروژه تحقیقاتی دیات و اماالحارصة

مقدمه: دیات جمع دیه است به کسر دال و تخفیف یا ،لکن تشدید در آن از جمله غلط‌های دستوری می‌باشد و هاء در آن بدل از فاء الفعل آن می‌باشد که واو است. چرا که ریشة آن ودیه است همچون کلمة وعده، بدلیل اینکه از ریشة ودی، که همان پرداختن دیه می‌باشد، گرفته شده است. گفته می‌شود: «ودیت القتیل ادیه دیه» دیة او را دارم. و گاهی اوقات اختا عقل نامیده می‌شود. بدین جهت که از تن در دادن به خطر خونریزی و متعاقب آن پرداخت خوبنها، جلوگیری می‌کند. در اینجا منظور از آن مالی است که هنگام آسیب رساندن انسان حریا آزاده (در مقابل برده) و غیر آن، در موارد قتل عمد و غیره بر جانی واجب می‌گردد. خواه مقدار و اندازة آن مشخص و معین شده باشد یا نه. و شاید اگر به مورد اول اختصاص یابد و تعلق مورد دوم بتوسط خون بها و اصطلاحا حکومت[1] (اندازه آن نامعلوم باشد)، در این صورت از باب تسمیه به مصدر می‌باشد. و سبب مشروعیت آن قرآن کریم[2] و اجماع و سنت و سیره قطعی و ثابت شدة پیامبر (ص) و ائمه (ع) می‌باشد. به هر حال مطالعه و بررسی این بابا به چهار وجه صورت می‌گیرد. فصل …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *