دانلود تحقیق شعر دیداری

شعر چه در معنای قدیم و چه در معنای جدید آن، هنری شنیداری و شفاهی است؛ به این معنی که همه¬ی معانی، مفاهیم و کیفیّت¬هایی که در شعر تعبیه شده است، با استفاده از حسّ شنیداری قابل درک و دریافت است. مصالح اصلی شعر، کلمه است و با جاری شدن کلمه بر زبان، ضمن رعایت قواعد سخن، معنا و مفهوم منتقل می¬شود. این شاخصه، یعنی عدم وابستگی شعر به نوشتار و صفحه¬ی کاغذ، در کنار جلوه¬های موسیقایی و آوایی، به رواج شعر و رسوب آن در حافظه کمک کرده و شعر را به هنری همگانی بدل کرده است. با مقایسه¬ی شعر و نگارگری یا هنرهای دیگری که وابستگی تام و تمام به صفحه¬ی کاغذ دارند و هنری مکتوب به شمار می¬روند، آسان¬تر می¬توان به شفاهی بودن شعر پی برد. استوار بودن شعر بر سنّتی شفاهی، آن را به نحو بارزی از دیگر هنرها، عام¬تر و عمومی¬تر جلوه می¬دهد. به عبارت دیگر، برخلاف هنرهای دیگر که ارائه¬ی آن¬ها به ابزار و مصالح خاصّی نیاز دارد، ارائه¬ی شعر به ابزاری بیرون از کلمه و گفتار نیاز ندارد و این خود به عدم وابستگی شعر به نوشتار و کاغذ معطوف است. يعني تنها حسّ درگير م …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *